Doszli zwierza; wrzask znowu, skowyt; zwierz się broni I zapewne kaleczy: śród ogarów grania Słychać coraz to częściej jęk psiego konania.
Strzelcy stali i każdy ze strzelbą gotową Wygiął się jak łuk naprzód, z wciśnioną w las głową. Nie mogą dłużej czekać! Już ze stanowiska Jeden za drugim zmyka i w puszczę się wciska; Chcą pierwsi spotkać zwierza; choć Wojski ostrzegał, Choć Wojski stanowiska na koniu obiegał, Krzycząc, że czy kto prostym chłopem, czy paniczem, Jeżeli z miejsca zejdzie, dostanie w grzbiet smyczem, Nie było rady! Wszyscy pomimo zakazu W las pobiegli. Trzy strzelby huknęły od razu; Potem wciąż kanonada, aż głośniej nad strzały Ryknął niedźwiedź i echem napełnił las cały. Ryk okropny! boleści, wściekłości, rozpaczy; Za nim wrzask psów, krzyk strzelców, trąby dojeżdżaczy Grzmiały ze środka puszczy; strzelcy - ci w las śpieszą, Tamci kurki odwodzą, a wszyscy się cieszą, Jeden Wojski w żałości, krzyczy, że chybiono. Strzelcy i obławnicy poszli jedną stroną Na przełaj zwierza, między ostępem i puszczą; A niedźwiedź, odstraszony psów i ludzi tłuszczą, Zwrócił się nazad w miejsca mniej pilnie strzeżone Ku polom, skąd już zeszły strzelcy rozstawione, Gdzie tylko pozostali z mnogich łowczych szyków Wojski, Tadeusz, Hrabia, z kilką obławników.
Tu las był rzadszy; słychać z głębi ryk, trzask łomu, Aż z gęstwy, jak z chmur, wypadł niedźwiedź na kształt gromu; Wkoło psy gonią, straszą, rwą; on wstał na nogi Tylne i spojrzał wkoło, rykiem strasząc wrogi, I przedniemi łapami to drzewa korzenie, To pniaki osmalone, to wrosłe kamienie Rwał, waląc w psów i w ludzi; aż wyłamał drzewo, Kręcąc nim jak maczugą na prawo, na lewo, Runął wprost na ostatnich strażników obławy: Hrabię i Tadeusza. Oni bez obawy Stoją w kroku, na źwierza wytknęli flint rury Jako dwa konduktory w łono ciemnej chmury; Aż oba jednym razem pociągnęli kurki (Niedoświadczeni!), razem zagrzmiały dwórurki; Chybili. Niedźwiedź skoczył, oni tuż utkwiony
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
