W inne strony wyjechać, mieszkać na uboczu Lub, co lepsza, wynieść się całkiem z okolicy, Na przykład zrobić małą podróż do stolicy, Młodego chłopca na świat wielki wyprowadzić, Kroki jego kierować, pomagać mu, radzić, Serce mu kształcić, mieć w nim przyjaciela, brata! Nareszcie - użyć świata, póki służą lata!
Tak myśląc, po alkowie śmiało i wesoło Przeszła się kilka razy - znów spuściła czoło.
Warto by też pomyślić o Hrabiego losie - Czyby się nie udało podsunąć mu Zosię? Niebogata, lecz za to urodzeniem równa, Z domu senatorskiego, jest dygnitarzówna. Jeżeliby do skutku przyszło ożenienie, Telimena w ich domu miałaby schronienie Na przyszłość; krewna Zosi i Hrabiego swatka, Dla młodego małżeństwa byłaby jak matka.
Po tej z sobą odbytej, stanowczej naradzie Woła przez okno Zosię bawiącą się w sadzie.
Zosia w porannym stroju i z głową odkrytą Stała, trzymając w ręku podniesione sito; Do nóg jej biegło ptastwo; stąd kury szurpate Toczą się kłębkiem, stamtąd kogutki czubate, Wstrząsając koralowe na głowach szyszaki I wiosłując skrzydłami przez bruzdy i krzaki, Szeroko wyciągają ostrożaste pięty; Za nimi z wolna indyk sunie się odęty, Sarkając na trzpiotalstwo swej krzykliwej żony; Owdzie pawie jak tratwy długimi ogony Sterują się po łące, a gdzieniegdzie z góry Upada jak kiść śniegu gołąb srebrnopióry. W pośrodku zielonego okręgu murawy Ściska się okrąg ptastwa krzykliwy, ruchawy, Opasany gołębi sznurem na kształt wstęgi Białej, środkiem pstrokaty w gwiazdy, w cętki, w pręgi Tu dzioby bursztynowe, tam czubki z korali Wznoszą się z gęstwi pierza jak ryby spod fali. Wysuwają się szyje i w ruchach łagodnych Chwieją się ciągle na kształt tulipanów wodnych; Tysiące oczu jak gwiazd błyskają ku Zosi.
Ona w środku wysoko nad ptastwem się wznosi, Sama biała i w długą bieliznę ubrana, Kręci się jak bijąca śród kwiatów fontanna; Czerpie z sita i sypie na skrzydła i głowy
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
