Zabrał głos, wymawiając z wolna każde słowo, Z przestankiem i przyciskiem: "A głupi! a głupi! A głupi wy! Na kim się mleło, na was skrupi. To póki o wskrzeszeniu Polski była rada, O dobru pospolitem, głupi, u was zwada? Nie można było, głupi, ani się rozmówić, Głupi, ani porządku, ani postanowić Wodza nad wami, głupi! A niech no kto podda Osobiste urazy, głupi, u was zgoda! Precz stąd! bo jakem Maciek, was, do milijonów Kroćset kroci tysięcy fur beczek furgonów Diabłów!!!..." Ucichli wszyscy jak rażeni gromem! Ale razem straszliwy powstał krzyk za domem: "Wiwat Hrabia!" On wjeżdżał na folwark Maciejów, Sam zbrojny, za nim zbrojnych dziesięciu dżokejów. Hrabia siedział na dzielnym koniu, w czarnym stroju; Na sukni orzechowy płaszcz włoskiego kroju, Szeroki, bez rękawów, jak wielka opona, Spięty klamrą u szyi, spadał przez ramiona; Kapelusz miał okrągły z piórem, w ręku szpadę, Okręcił się i szpadą powitał gromadę.
"Wiwat Hrabia! - krzyknęli - z nim żyć i umierać!" Szlachta zaczęła z chaty przez okna wyzierać I za Klucznikiem coraz ku drzwiom się napierać; Klucznik wyszedł, a za nim tłum przeze drzwi runął, Maciek resztę wypędził, drzwi zamknął, zasunął I przez okno wyjrzawszy, raz jeszcze rzekł: "Głupi!"
A tymczasem się szlachta do Hrabiego kupi; Idą w karczmę, Gerwazy wspomniał dawne czasy, Kazał sobie trzy podać od kontuszów pasy, Na nich ze sklepu karczmy beczki wydobywa Trzy: jedną miodu, drugą wódki, trzecią piwa. Wyjął goździe, wnet z szumem trysnęły trzy strugi: Jeden biały jak srebro, krwawnikowy drugi, Trzeci żółty; troistą grają w górze tęczą, A spadając w sto kubków, we sto szklanek brzęczą. Wre szlachta, tamci piją, ci Hrabiemu życzą Lat setnych, wszyscy: "Hajże na Soplice!" krzyczą.
Jankiel wymknął się milczkiem, oklep; Prusak równie, Nie słuchany, choć jeszcze rozprawiał wymownie, Chciał zmykać, szlachta w pogoń, wołając, że zdradził. Mickiewicz stał z daleka, ni krzyczał, ni radził,
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
