Soplicowie, jesteście mojemi więźniami. Tak zrobiłem we Włoszech, kiedy pod opoką, Którą Sycylijanie zwą Birbante-rokką, Zdobyłem tabor zbójców; zbrojnych mordowałem, Rozbrojonych zabrałem i związać kazałem: Szli za końmi i tryumf mój zdobili świetny, Potem ich powieszono u podnoża Etny".
Było to osobliwe szczęście dla Sopliców, Że Hrabia, mając lepsze konie od szlachciców I chcąc spotkać się pierwszy, zostawił ich w tyle I biegł przed resztą jazdy, przynajmniej o milę Ze swym dżokejstwem, które, posłuszne i karne, Stanowiło niejako wojsko regularne, Gdy inna szlachta była, zwyczajem powstania, Burzliwa i nieźmiernie skora do wieszania.
Hrabia miał czas ostygnąć z zapału i gniewu, Przemyślał, jak by skończyć bój bez krwi rozlewu; Więc rodzinę Sopliców w domu zamknąć każe Jako więźniów wojennych; u drzwi stawi straże.
Wtem "Hajże na Sopliców!" wpada szlachta hurmem, Obstępuje dwór wkoło i bierze go szturmem, Tym łacniej, że wódz wzięty i pierzchła załoga; Lecz zdobywcy chcą bić się, wyszukują wroga. Do domu nie wpuszczeni, biegą do folwarku, Do kuchni.
Gdy do kuchni weszli, widok garków, Ogień ledwie zagasły, potraw zapach świeży, Chrupanie psów, gryzących ostatki wieczerzy, Chwyta wszystkich za serca, myśl wszystkich odmienia, Studzi gniewy, zapala potrzebę jedzenia. Marszem i całodziennym znużeni sejmikiem, "Jeść! jeść!" - po trzykroć zgodnym wezwali okrzykiem, Odpowiedziano: "Pić! pić!" Między szlachty zgrają Stają dwa chory: ci pić, a ci jeść wołają; Odgłos leci echami; gdzie tylko dochodzi, Wzbudza oskomę w ustach, głód w żołądkach rodzi. I tak na dane z kuchni hasło, niespodzianie Rozeszła się armija na furażowanie.
Gerwazy, od pokojów Sędziego odparty, Ustąpić musiał przez wzgląd dla hrabiowskiej warty. Więc nie mogąc zemścić się na nieprzyjacielu, Myślił o drugim wielkim tej wyprawy celu. Jako człek doświadczony i biegły w prawnictwie, Chce Hrabiego osadzić na nowym dziedzictwie
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
