Legalnie i formalnie; więc za Woźnym biega, Aż go po długich śledztwach za piecem dostrzega. Wnet porywa za kołnierz, na dziedziniec wlecze I zmierzywszy mu w piersi Scyzoryk, tak rzecze: "Panie Woźny, pan Hrabia śmie Waćpana prosić, Abyś raczył przed szlachtą bracią wnet ogłosić Intromisyją Hrabi do zamku, do dworu Sopliców, do wsi, gruntów zasianych, ugoru, Słowem, cum gais, boris et graniciebus, Kmetonibus, scultetis et omnibus rebus Et quibusdam alijis. Jak tam wiesz, tak szczekaj, Nic nie opuszczaj!"
"Panie Kluczniku, zaczekaj! - Rzekł śmiało, ręce za pas włożywszy Protazy - Gotów jestem wypełniać wszelkie stron rozkazy, Ale ostrzegam, że akt nie będzie miał mocy, Wymuszony przez gwałty, ogłoszony w nocy". "Co za gwałty? - rzekł Klucznik - tu nie ma napaści, Wszak proszę Pana grzecznie; jeśli ciemno Waści, To Scyzorykiem skrzesam ognia, że Waszeci Zaraz w ślepiach jak w siedmiu kościołach zaświeci".
"Gerwazeńku - rzekł Woźny - po co się tak dąsać? Jestem woźny, nie moja rzecz sprawę roztrząsać; Wszak wiadomo, że strona woźnego zaprasza I dyktuje mu, co chce, a woźny ogłasza. Woźny jest posłem prawa, a posłów nie karzą, Nie wiem tedy, za co mnie trzymacie pod strażą; Wnet akt spiszę, niech mi kto latarkę przyniesie, A tymczasem ogłaszam: Bracia, uciszcie się!"
I by donośniej mówić, wstąpił na stos wielki Belek (pod płotem sadu suszyły się belki), Wlazł na nie i zarazem, jakby go wiatr zdmuchnął, Zniknął z oczu; słyszano, jak w kapustę buchnął; Widziano, po konopiach ciemnych jego biała Konfederatka niby gołąb przeleciała. Konewka strzelił w czapkę, ale chybił celu; Wtem zatrzeszczały tyki, już Protazy w chmielu - "Protestuję!" - zawołał; pewny był ucieczki, Bo za sobą miał łozę i bagniska rzeczki.
Po tej protestacyi, która się ozwała Jak na zdobytych wałach ostatni strzał działa, Ustał już wszelki opor w Soplicowskim dworze; Szlachta głodna plądruje, zabiera, co może.
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
