Pan Tadeusz - streszczenie szczegółowe - klp.pl
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Tam zastaje załamaną Telimenę, która w pewnym momencie zaczyna biec, padać i miotać się. Tadeusz myśląc, że z rozpaczy popadła w obłęd śpieszy na ratunek. Zachowanie jej jest jednak spowodowane dużo bardziej prozaicznym faktem – siedzącą na kamieniu obeszły mrówki i zaczęły kąsać. Wspólne zabiegi w celu usunięcia owadów zbliżyły kochanków do siebie, tak że znów zapanowała między nimi zgoda. Intymny nastrój przerwał dzwonek wzywający na wieczerzę. Tadeusz i Telimena powrócili więc do dworu z dwu różnych stron, aby nie wzbudzać podejrzeń.

Wieczerza, znów odbywająca się w zamku za sprawą Protazego, przebiegała w wyjątkowo pochmurnej i milczącej atmosferze. Myśliwi obawiali się ośmieszenia, gdyż nie żaden z nich, ale ksiądz ustrzelił niedźwiedzia. Asesor z Rejentem żywo w pamięci mieli także ostatnią porażkę ich chartów. Hrabia, który był być może świadkiem sceny między Tadeuszem i Telimeną celowo nadskakuje we wszystkim Zosi, aby wzbudzić zazdrość w Telimenie. Ta zaś kokietuje Tadeusza, co jemu wydaje się obecnie nazbyt obcesowe. Zaczyna też krytyczniej na nią patrzeć – dostrzega niedostatki urody i próby ich tuszowania makijażem.

Wojski niezadowolony z ogólnego milczenia zabiera głos w kwestii zasad wspólnych posiłków, m.in. mówiąc o konieczności konwersacji. Następnie Sędzia wznosi toast za Bernardyna, przeznaczając mięso niedźwiedzie dla klasztoru. Skóra zaś decyzją Podkomorzego trafia się Hrabiemu. Jednak zamiast spodziewanej radości przypomina to Hrabiemu o dziejach rodowych, a więc także i o sporze dotyczącym zamku. W tym momencie w komnacie pojawia się Gerwazy, który wieczorem miał zwyczaj nakręcania zegarów i teraz również nie zamierzał z niego zrezygnować. Jego niezwykle hałaśliwe zabiegi poirytowały Podkomorzego, który nakazał słudze Horeszków oddalić się. Ostatecznie wywiązał się spór między Gerwazym a Protazym; kłótnia o mało co nie przerodziła się w bójkę. Hrabia wyzwany przez Tadeusza na pojedynek oddala się wraz ze sługą. Rozeźleni goście nie pozwalają im jednak na to – ostatecznie wywiązuje się bójka. Gerwazy osłaniając siebie i pana wielką ławą uchodzi z „pola boju”. Wkrótce też wychodzą goście.

Nocą urażony Hrabia wraz ze swoim sługą snując plan zajazdu na dwór Sopliców, który ma położyć kres sporowi o zamek. Z pomocą ma przyjść pobliska szlachta z zaścianka Dobrzyńskiego. Po wstępnych ustaleniach Hrabia udaje się na spoczynek, a klucznik na czaty, ale wkrótce także zasypia.

Księga VI: Zaścianek

Następnego dnia rano ekonom Sopliców obserwuje wzmożony ruch na drodze do zaścianków. Postanawia udać się do dworu, aby się czegoś więcej dowiedzieć. Tymczasem tam Sędzia tworzy właśnie pozew sądowy przeciw Hrabiemu i Gerwazemu, oskarżający ich o zniesławienie i napaść na uczestników wczorajszej biesiady. Woźny Protazy czym prędzej udaje się z pozwem do zamku.

W dworku zaś pojawia się Ks. Robak, który wskazuje na niewłaściwe zachowanie Telimeny, mającej w końcu stanowić wzór dla Zosi. Ostro krytykuje także wczorajszą kłótnię i nakłania Sędziego do zmiany stanowiska i zgody. Motywuje to m.in. prośbą brata Sędziego, ojca Tadeusza, który poprzez małżeństwo syna z Zosią chciałby zgodzić zwaśnione rody. Wskazuje także na „ogólnonarodową” potrzebę spokoju, gdyż wojna o wyzwolenie Polski jest już blisko. Wiadomość ta niezwykle ucieszyła Sędziego. Rozmawiają dalej o planach wzniecenia pod wodzą Sopliców powstania, które pomogłoby zbliżającym się wojskom Napoleona. Konieczna jest jednak zgoda z Hrabią, gdyż za nim pójdzie do powstania większość szlachty. Ostatecznie gospodarz zgadza się na współpracę, ale pod warunkiem, że to Hrabia pierwszy przyjdzie go przeprosić. Robak nieco uspokojony opuszcza dwór.

W tym samym czasie Protazy zakrada się z lekkim przestrachem do zamku. Ostatecznie nie zastaje tam nikogo poza przybyłym właśnie Księdzem. Widząc ślady zbrojenia udają się na poszukiwanie służby, aby dowiedzieć się czegoś o zamiarach Hrabiego. Wiadomo jednak tylko tyle, że udał się on zbrojnie do zaścianku Dobrzyńskiego.

Następnie daje narrator opis zaścianka: wyglądu, imion i zwyczajów jego mieszkańców. Dobrzyn zamieszkuje zubożała szlachta, która musi pracować na swoje utrzymanie. Głową rodziny jest Matyjasz Dobrzyński. Mieszka w domu, który dawniej był dworem obronnym. Sam Maciek to doświadczony i znakomity żołnierz, który niemało wroga położył Rózeczką, jak nazywał swoją karabelę. Obecnie uznawany jest przez mieszkańców za osobę najlepiej znającą się na wszystkim i potrafiącą trafnie doradzić, choć porad udzielał rzadko.

Do niego też udało się poselstwo Horeszków. Podczas gdy obrady trwały, pod dom Maćka ściągnęła niemal cała okoliczna szlachta ciekawa wyniku rozmów.

Księga VII: Rada

W domu Maćka trwa narada. Głos zabiera Bartek, zwany Prusakiem. Opowiada on jak w 1806 r. wraz z wojskami francuskimi przepędzali Niemców z Wielkopolski. Proponuje tak również teraz dołączyć z powstaniem do wojsk Napoleona przeciw Rosji. Czeka jednak na opinię Maćka. Ten próbuje ostudzić zapały – pyta, jak daleko są wojska, ile ich jest itp. Zebrani nie wiedzą nic na ten temat, ale jeden przez drugiego rwą się do walki. Bartek Prusak stara się zracjonalizować ich zapędy, tłumacząc, że muszą znać więcej konkretów, bo inaczej nikt się do nich nie przyłączy. Następnie swoje poglądy wykłada Buchman, który wskazuje na ideologię rewolucji, tzn. w prostych słowach wykłada założenia Rousseau o władzy, która pochodzi z mocy ludu, a nie Boga. Przerywają mu jednak żywo zwolennicy szybkiego ataku. Rada zaczyna dzielić się na dwa stronnictwa.

Głos zabiera szlachcic ze Skułoby. Wskazuje on, że klucznik Gerwazy zebrał tu nie tylko samych Dobrzyńskich, ale i okoliczną szlachtę: Terajewiczów, Mickiewiczów, Stupułkowskich, itp. Chcą oni również wziąć głos w naradzie. Wybucha spór o to, kto ma być marszałkiem powstania – Dobrzyńscy chcą nim uczynić Maćka, ale okoliczna szlachta się nie zgadza.

W momencie zaogniania się sporu pojawia się Gerwazy i zaczyna przemowę, w której tłumaczy, po co zgromadził ich w Dobrzynie. Na początku wskazuje na zbliżającą się wojnę z Rosją i na konieczność walki w niej. Za chwilę przytacza również słowa Robaka, mówiące o tym, że trzeba wpierw oczyścić ojczyznę ze śmieci, jednak interpretuje je opacznie, wskazując na Sędziego jako przykład takiego „śmiecia”. Od razu zyskuje niemal powszechną aprobatę. Obrony Sędziego podejmuje się jedynie Bartek Prusak. W podobnym tonie wypowiada się także Jankiel, który proponuje odłożyć przygotowania do wiosny, bo nie wcześniej wybuchnie wojna i zaprasza wszystkich do swojej karczmy, aby świętowali z nim, gdyż urodziło mu się kolejne dziecko. Wszyscy ochoczo podchodzą do tych planów, ale Gerwazy zamierza się Scyzorykiem na Jankiela i wypędza go z obrad. Kontynuując swoją płomienną przemowę sprytnie akcentuje utarczki, jakie miały miejsce między Sędzią a zebranymi. Tak grając na uczuciach ludzkiej nienawiści, gniewu i zazdrości przekonuje szlachtę do projektu zajazdu.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 - 


  Dowiedz się więcej
1  „Pan Tadeusz” – jako skarbnica polskości, dzieło niezwykle ważne dla narodu polskiego - plan wypracowania
2  „Pan Tadeusz” jako wizja kraju lat dziecinnych
3  Charakterystyka Gerwazego



Komentarze
artykuł / utwór: Pan Tadeusz - streszczenie szczegółowe


  • Nie wyobrażam sobie jak będą miały przyszłe pokolenia to czytać. Teraz książki pisze się raczej w prosty i zrozumiały sposób, a co dopiero będzie za 20 lat. Mój tata mówi, że ta książka była fajna i ją zrozumiał. Ja natomiast ledwo ją zrozumiałam , w takim razie nie wiem jak zrozumieją ją za następne kilkanaście lat.
    P (pamela.diana {at} buziaczek.pl)

  • Streszczenie świetne, było w nim wszystko zawarte. Ja przeczytałam 209 stron i dalej nie dałam rady. Ciężko mi było zrozumieć o co chodzi, kto z kim i o co się kłóci. Jeszcze na dodatek te potwornie długie opisy przyrody. Moim zdaniem ta lektura mogłaby być ciekawsza gdyby była napisana łatwiejszym językiem i gdyby były krótsze opisy przyrody.
    P (pamela.diana {at} buziaczek.pl)

  • To na prawdę żałosne, mówienie o tym jako o pierdołach. Teraz sobie pomyślcie jaki łeb do tego trzeba było mieć, aby tyle wymyślić! Uwierzcie docenicie to kiedyś :)
    Magda (madziuszka1111 {at} interia.pl)

  • Uważacie, że ta książka jest nudna i wymagająca? Chyba żeście trzeciej części "Dziadów" nie czytali. Jak na lekturę szkolną i to z romantyzmu, "Pan Tadeusz" jest stosunkowo łatwy w odbiorze. Po prostu nie wolno podchodzić do niej z założeniem: "Na pewno słabe, nie chcę tego czytać, po co mi to etc.".
    Cantabrico ()

  • Od dziecka jestem humanistką, czytam mnóstwo książek nie będących lekturami obowiązującymi w obecnym programie edukacyjnym i szczerze, z całego swojego serca - Nienawidzę tej lektury. Styl w jakim została napisana jest fascynujący, ale wydarzenia, bohaterowie i "akcja" niesamowicie przytłaczająca. 'Remox' i 'Ja' mają rację, książka sławi się tylko dzięki nazwisku autora, jeśli ktoś ma z nią trudności, które będą się tylko ciągnąć i ciągnąć, to do końca edukacji będzie to kłopot. Co do streszczenia, faktycznie, przydatne i pomocne. Mimo, że przeczytałam całą książkę dzięki niemu przypomniały mi się ważne fragmenty książki.
    we~ (we {at} we.pl)

  • Fabuła "Pana Tadeusza" nigdy mnie nie porywała, ale każdy powinien chyba docenić wartość literacką naszej jedynej epopei. Usiłujcie napisać choćby dziesięć stron trzynastozgłoskowcem z tak genialnymi rymami, a naprawdę przed wami się ukłonię.
    kashmir ()

  • Jestem tegorocznym maturzystą, podsumowując 3 lata nauki w liceum muszę przyznać, że "Pan Tadeusz" jest jedną z najciekawszych lektur szkolnych. Z góry warto wspomnieć, że nie znoszę historii zatem męczyły mnie wszelakie historyczne wątki w powieściach, a było ich wiele, nie ma co ukrywać. W przypadku PT wątek ten jakoś nie raził, książkę czytałem z przyjemnością, wciągnęła mnie i przeczytałem ją w jedną niedzielę robiąc tylko przerwy na jedzenie bądź odpoczynek dla oczu. Wydaje mi się, że wiele osób z góry uważa Pana Tadeusza za coś męczącego, ja jednak polecam nie oceniać z góry tej lektury a spróbować przeczytać co najmniej 2/3 rozdziały przed jej oceną, bo może się okazać, że innym też się spodoba i postanowią przeczytać całość.
    maturzysta 2012 ()

  • Ludzie, nie krytykujcie "Pana Tadeusza". Wam się może nie podobać, ale przyznać trzeba, że jest to mistrzostwo Mickiewicza. Dla niektórych książka może być nudna, ale tak się wtedy pisało. To tak, jakbyście krytykowali stary film, bo jest niemy. Gdzie tu logika? Ja "Pana Tadeusz" uwielbiam, choć muszę przyznać, że dla mnie też jest miejscami nudny. Ale jest to nasza epopeja narodowa...
    Anonim ()

  • Lubie książki, ale lektury? Patriotyzm dawno umarł. Nikogo już nie obchodzi co jest polskie a co nie. Ta książka już nie dotyczy dzisiejszych czasów. Ta książka jest przeterminowana.
    Ne0kid ()

  • Nie rozumiem dlaczego ta książka jest jedną z najważniejszych w szkole. O Patriotyźmie, o miłości i o sporach można przeczytać równie dobrze coś innego. Ja rozumiem "Kamienie na Szaaniec" - książka o młodzieńcach, którzy pomagali podczas II Wojny światowej, ale "Pan Tadeusz"?
    Julia ()

  • Ta lektura jest bez sensu ale niestety albo sie bedzie mialo wyksztalcenie podstawowe albo gimnazjalne to zalezy od tego czy przezczytasz te cholerna ksiazke.
    REMOX (lol {at} o2.pl)

  • Streszcznie bardzo się przydało (a raczej przyda - przyjdzie mi je czytać jutro o 6:00 rano przed szkołą, bo o 8:00 sprawdzian ) Co do lektury i patriotyzmu zawartego w komentarzu Macieja (tego drugiego , nie mnie :d). Mylisz się. Większość młodzieży czyta książki, aniżeli tylko gra w gry. Owszem jest też całkiem sporo osób które poza grami swiata nie widza. Cóż - chodzi mi o fakt, iż żadnego patriotyzmu z tego nie wydedukują, gdyż większosc mlodziezy gardzi lekturami. Są nudne, czasochłonne i zgoła łatwo dostać z wiedzy o nich 1, gdyz "AUTOR MIAŁ NA MYŚLI..." co innego aniżeli pani od polskiego sobie wymyslila. Denerwuje mnie fakt, ze osoby ktore nie palaja checia do humanistyki musza rownie dobrze obrazowac mysli autora co ludzie z klasy humanistycznej. Kompletny bezsens. JA jestem z mat-fizu i nie potrafie (tak jak i wiekszosc w mojej klasie/szkole) wysuwac wnioskow i podtekstow, mysli etc autora. Czytam bo musze, ale ksiazki typu P. Tadeusz, Potop, etc sa tak nużące, ze nawet Stephen King sie do nich umywa (a jak wiadomo on lubi nużyć). Dzięki za wstawkę :)
    Maciej ()

  • A mi się ta książka bardzo podoba. Streszczenia potrzebuje, gdyż nie zdążę wszystkiego szybko przeczytać, ale możecie być pewni, że przeczytam całą ;)
    Hanna ()

  • Jak dla mnie czytanie tego co ktoś kiedyś robił jest całkowicie niepotrzebne do uczenia dzieci w szkole, wole uczyć się o poczynaniach wojennych jak to nasi dziadkowie walczyli za naszą wolność, niż to że ktoś się zakochał i kogoś z kimś chcą zeswatać, a że to napisał Mickiewicz to od razu wielka lektura, jakbym ja - szary człowiek napisał takie coś to pewnie nikt nie chciałby tego czytać bo każdy by miał w dupie moje sprawy opisane w książce którą napisałem... a tak to wymagają to w szkołach, co to mi się za nić w życiu nie przyda... ;/ co ja będe jadł, z tego że ksiązkę przeczytalem? ;x wolę czytać o mechanice samochodowej bo jak sie tego naucze i komus zrobie samochod do bede miał na chleb, a z takiej ksiązki nic! a wymagać wymagają - załosne!
    ja ()

  • Świetne streszczenie. Też uważam, że książka bardzo fajna i ciekawa, choć jeszcze nie przeczytałam do końca. Pozdrawiam. :) i dziękuję za streszczenie, bardzo przydatne :)
    Agnieszka ()






Tagi: