"Kochana Zosiu, już też całkiem zapominasz I na stan, i na wiek twój; wszak to dziś zaczynasz Rok czternasty, czas rzucić indyki i kurki; Fi! to godna zabawka dygnitarskiej córki! I z umurzaną dziatwą chłopską już do woli Napieściłaś się! Zosiu! patrząc, serce boli; Opaliłaś okropnie płeć, czysta Cyganka, A chodzisz i ruszasz się jak parafijanka.
Drugą z kolei cechę ilustrują słowa samej bohaterki, kiedy zapytana przez Tadeusza o to, czy chce uczynić swoich poddanych ludźmi wolnymi, odpowiada:
Jestem kobietą, rządy nie należą do mnie Wszakże Pan będziesz mężem; ja do rady młoda. Co Pan urządzisz, na to całym sercem zgoda! Jeśli włość uwalniając, zostaniesz uboższy, To, Tadeuszu, będziesz sercu memu droższy. O moim rodzie mało wiem i nie dbam o to; Tyle pomnę, że byłam ubogą, sierotą, Że od Sopliców byłam za córkę przybrana, W ich domu hodowana i za mąż wydana. Wsi nie lękam się; jeśli w wielkim mieście żyłam, To dawno; zapomniałam, wieś zawsze lubiłam; I wierz mi, że mnie moje kogutki i kurki Więcej bawiły niżli owe Peterburki;
- klp.pl bez reklam, 30 dni tylko 1,23 zł. Zamów teraz!
Jest przy tym Zosia dobrą chrześcijanką i materiałem na znakomitą obywatelkę, co zaświadczyła chociażby wspomnianą zgodą na uszlachcenie poddanych i płomienną deklaracją, iż trudów życia ziemiańskiego się nie boi. Za taką postawę zostaje nagrodzona – Gerwazy informuje ją, że nie musi się lękać ciężkiej pracy, ani biedy. Całą sobą zmusza Zosi do podziwiania i kochania jej osoby, przy czym robi to zupełnie nieświadomie – nie ma w niej cienia kokieterii i zarozumialstwa. Przeciwnie: chwalona płonie niezmiennie dziewiczym rumieńcem zawstydzenia. Taką ją właśnie zamierzył poeta i taką jawi się najpełniej w scenie uczty zaręczynowej:
Zofija z opuszczonem ku ziemi wejrzeniem, Zapłoniwszy się, gości witała dygnieniem (...)
A wszyscy, klaszcząc w dłonie zawołali: "Brawo!" - Zachwyceni dziewczyny urodą, postawą, A szczególniej jej strojem litewskim prostaczym;
W swojej zielonobiałej spódnicy, śnieżnobiałej koszuli, z rozmarynowym wieńcem na głowie, pełna prostoty i młodzieńczej witalności na stałe zostanie wzorem polskiej szlachcianki.
Charakterystyka Zosi - Anonim () Drogi autorze komentarza o pedofilii. Po Twojej wypowiedzi wnioskuję, że obca Ci jest obyczajowość XIX wieku. Otóż, wtedy dziewczęta w wieku 14 lat były wydawane za mąż - było to całkowicie normalne i nie miało żadnych cech pedofilii. W średniowieczu, dziewczęta piętnastoletnie rodziły dzieci - ponieważ średnia życia wynosiła 25-30 lat to i nic dziwnego, że zaczynano tak szybko. Ale pomijając sam fakt rodzenia dzieci, to chciałam Cię uświadomić drogi autorze tego dość przygłupiego komentarza, że samo zawarcie małżeństwa nie warunkuje od razu stosunku seksualnego - gdyby dziewczę nie było gotowe na rodzenie dzieci (mówię tu o miesiączkowaniu) odłożono by datę ślubu lub też później skonsumowano małżeństwo. Kończąc już swoją wypowiedź, drogi użytkowniku radzę Ci się zastanowić czy nazywanie Adama Mickiewicza - jednego z największych Polskich romantyków nie jest aby głupotą i oznaką zwykłej ignorancji z Twojej strony. PS. 'Oburzony' -> nie przez 'ż' tylko 'rz'. - język angielski Warszawa -
Charakterystyka Zosi - Ojciec dzieciom (ociec {at} wp.pl) CYTAT: [I na stan, i na wiek twój; wszak to dziś zaczynasz
Rok czternasty] Proszę bardzo ! CZTERNAŚCIE LAT ! To tak dla wiadomości wszystkich co są obużeni na POLAŃSKIEGO co miał aferę z nieletnią prostytutką. CZTERNAŚCIE LAT u Mickiewicza to już czas najwyższy na CIUPCIANIE w małżeńskim łożu. Dzisiaj Mickiewicz z takim tekstem byłby uznawany za PEDOFILA. Dzisiaj i Szekspir też byłby PEDOFILEM - Romeo i Julia mieli 12-14 lat. - Matura z klp.pl -
Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
