Narrator epopei jest postacią dość „dwuznaczną”. Najczęściej utożsami się go z samym poetą, traktując tym samym jako narratora wszechwiedzącego. Rzeczywiście, do takich wniosków skłania epilog, w którym mamy zarysowaną sytuację narracyjną. Należy jednak pamiętać, że epilogu nigdy poeta nie wydrukował wraz z całym tekstem. Istotny zaś jest fakt, iż są w utworze również takie momenty, kiedy podmiot mówiący podkreśla swoja niewiedzę, np.
Przyczynę zmian tak częstych na próżno byś macał: Może Maciej zbyt wojnę lubił, zwyciężony W jednej stronie, znów bitwy szukał z drugiej strony? Może bystry polityk duch czasu zbadywał I tam szedł, gdzie Ojczyzny dobro upatrywał? Kto wie! (…)
Przytaczając ów fragment Konrad Górski mówi o istnieniu drugiego narratora, który jest wyrazicielem
ogółu miejscowego społeczeństwa
(K. Górski, Mickiewicz , Warszawa 1989, s.192).
- klp.pl bez reklam, 30 dni tylko 1,23 zł. Zamów teraz!
Narrator pierwszy nie pozostawiałby czytelnika w niepewności, objaśniając wszystkie pojawiające się wątpliwości. Jest to „gospodarz” poematu, jak nazwał go Kazimierz Wyka. Bez konieczności utożsamiania go z autorem (co biograficznie byłoby niemożliwe – Mickiewicz w 1812 r. miał 14 lat), można stwierdzić, iż jest on mieszkańcem lub gościem w Soplicowie, być może szlachcicem, na pewno naocznym świadkiem i uczestnikiem wydarzeń. Mocno zaznacza swoją obecność w poemacie – wiele ksiąg zaczyna się od długich partii opisowo-refleksyjnych, będących przekaźnikami poglądów narratora. Jednak mimo widocznej sympatii ku niektórym z bohaterów, nie narzuca jednoznacznych moralnych interpretacji zachowań postaci. Pozostaje gospodarzem, a nie wszechwładnym panem.
Język narratora zbliżony jest do mowy potocznej, choć silnie zrytmizowany. Dzieje się tak dlatego, że Mickiewicz chciał uniknąć rozdźwięku między mową postaci, a językiem narratora. Tym samym wiersz ujęty w kunsztowna formę 13-zgłoskowca, urzeka swoją prostota i lekkością. Często również wkrada się do poematu tok gawędy, zwłaszcza w wypowiedziach Wojskiego, ale nie tylko. Również sam narrator główny przyjmuje często taką konwencję. Język podmiotu mówiącego zmienia się w zależności od tego, o czym opowiada. Kiedy pojawiają się opisy przyrody często towarzyszą im liryczne środki wyrazu, takie jak metafory, wśród którym najczęstsze są animizacje i personifikacje. Z kolei kiedy opowiada o wydarzeniach bitwy, jaka ma miejsce w Sopicowie mówi narrator językiem epickim, bogatym przede wszystkim w porównania homeryckie. W każdym wypadku sposób wypowiadania się współgra z podejmowanym właśnie tematem.
Komentarze artykuł / utwór: Narrator, język epopei
Narrator, język epopei - sss (sss {at} gmail.com) a moglabys cos sama dadac a nie pluc na cos co zrobil inny...
ale mnie tacy ludzie denerwuja :/// sama krytykuje ale tak to taki zwykly darmozjad :/// pasozyty.. - Matura z klp.pl -
Narrator, język epopei - ewela (ewelina18_88 {at} tlen.pl) mogłoby byś troche więcej:)) - Przygotowania do matury z klp.pl -
Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
