"Chart bez ogona jest jak szlachcic bez urzędu... Ogon też znacznie chartom pomaga do pędu, A Pan kusość uważasz za dowód dobroci? Zresztą zdać się możemy na sąd Pańskiej cioci. Choć pani Telimena mieszkała w stolicy I bawi się niedawno w naszej okolicy, Lepiej zna się na łowach niż myśliwi młodzi: Tak to nauka sama z latami przychodzi".
Tadeusz, na którego niespodzianie spadał Grom taki, wstał zmieszany, chwilę nic nie gadał, Lecz patrzył na rywala coraz straszniej, srożĂŠj... Wtem, wielkim szczęściem, dwakroć kichnął Podkomorzy. "Wiwat!" - krzyknęli wszyscy; on się wszystkim skłonił I z wolna w tabakierę palcami zadzwonił: Tabakiera ze złota, z brylantów oprawa, A w środku jej był portret króla Stanisława. Ojcu Podkomorzego sam król ją darował, Po ojcu Podkomorzy godnie ją piastował; Gdy w nię dzwonił, znak dawał, że miał głos zabierać; Umilkli wszyscy i ust nie śmieli otwierać. On rzekł:
"Wielmożni Szlachta, Bracia Dobrodzieje! Forum myśliwskiem tylko są łąki i knieje, Więc ja w domu podobnych spraw nie decyduję I posiedzenie nasze na jutro solwuję, I dalszych replik stronom dzisiaj nie dozwolę. Woźny! odwołaj sprawę na jutro na pole. Jutro i Hrabia z całym myślistwem tu zjedzie, I Waszeć z nami ruszysz, Sędzio, mój sąsiedzie, I pani Telimena, i panny, i panie, Słowem, zrobim na urząd wielkie polowanie; I Wojski towarzystwa nam też nie odmówi". To mówiąc tabakierę podawał starcowi.
Wojski na ostrym końcu śród myśliwych siedział, Słuchał zmrużywszy oczy, słowa nie powiedział, Choć młodzież nieraz jego zasięgała zdania, Bo nikt lepiej nad niego nie znał polowania. On milczał, szczyptę wziętą z tabakiery ważył W palcach i długo dumał, nim ją w końcu zażył; Kichnął, aż cała izba rozległa się echem, I potrząsając głową rzekł z gorzkim uśmiechem:
"O, jak mnie to starego i smuci, i dziwi! Cóż by to o tym starzy mówili myśliwi, Widząc, że w tylu szlachty, w tylu panów gronie
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
