Dwóch zębów braknie w ustach; na czole, na skroni Zmarszczki; tysiące zmarszczków pod brodą się chroni!
Niestety! Czuł Tadeusz, jak jest niepotrzebnie Rzecz piękną nazbyt ściśle zważać; jak haniebnie Być szpiegiem swej kochanki; nawet jak szkaradnie Odmieniać smak i serce - lecz któż sercem władnie? Darmo chce brak miłości zastąpić sumnieniem, Chłod duszy ogrzać znowu jej wzroku promieniem: Już ten wzrok, jako księżyc światły, a bez ciepła, Błyskał po wierzchu duszy, która do dna krzepła... Takie robiąc sam sobie wyrzuty i skargi, Pochylił w talerz głowę, milczał i gryzł wargi.
Tymczasem zły duch nową pokusą go wabi: Podsłuchiwać, co Zosia mówiła do Hrabi. Dziewczyna, uprzejmością Hrabiego ujęta, Zrazu rumieniła się spuściwszy oczęta, Potem śmiać się zaczęli, w końcu rozmawiali O jakiemś niespodzianem w ogrodzie spotkaniu, O jakiemś po łopuchach i grzędach stąpaniu.
Tadeusz, wyciągnąwszy co najdłużej uszy, Połykał gorzkie słowa i przetrawiał w duszy, Okropną miał biesiadę. Jak w ogrodzie źmija Dwoistem żądłem zioło zatrute wypija, Potem skręci się w kłębek i na drodze legnie, Grożąc stopie, co na nią nieostróżnie biegnie, Tak Tadeusz, opiły trucizną zazdrości, Zdawał się obojętny, a pękał ze złości.
W najweselszem zebraniu niech się kilku gniewa, Zaraz się ich ponurość na resztę rozlewa. Strzelcy dawniej milczeli, druga stołu strona Umilkła, Tadeusza żółcią zarażona.
Nawet pan Podkomorzy, nadzwyczaj ponury, Nie miał ochoty gadać, widząc swoje córy, Posażne i nadobne panny, w wieku kwiecie, Zdaniem wszystkich najpierwsze partyje w powiecie, Milczące, zaniedbane od milczącej młodzi. Gościnnego Sędziego również to obchodzi; Wojski zaś, uważając, że tak wszyscy milczą, Nazywał tę wieczerzę nie polską, lecz wilczą.
Hreczecha na milczenie miał słuch bardzo czuły, Sam gawęda, i lubił niezmiernie gaduły. Nie dziw! ze szlachtą strawił życie na biesiadach, Na polowaniach, zjazdach, sejmikowych radach;
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
