Tej sztuki ledwie własnym nie przypłacił zdrowiem, A spłatał ją nazajutrz, jak to wnet opowiem".
Tu Wojski umilknąwszy prawą rękę wznosił I u Podkomorzego tabakiery prosił; Długo zażywa, kończyć powieści nie raczy, Jak gdyby chciał zaostrzyć ciekawość słuchaczy. Zaczynał wreszcie, kiedy znowu mu przerwano Powieść taką ciekawą, tak pilnie słuchaną! Bo do Sędziego nagle któś przysłał człowieka, Donosząc, że z niezwłocznym interesem czeka.
Sędzia, dając dobranoc, żegnał całe grono; Natychmiast się po różnych stronach rozpierzchniono: Ci spać do domu, tamci w stodole na sianie; Sędzia szedł podróżnemu dawać posłuchanie.
Inni już śpią. Tadeusz po sieniach się zwija, Chodząc jako wartownik około drzwi stryja, Bo musi w ważnych rzeczach rady jego szukać Dziś jeszcze, nim spać pójdzie; nie śmie do drzwi stukać. Sędzia drzwi na klucz zamknął, z kimś tajnie rozmawia; Tadeusz końca czeka, a ucha nadstawia.
Słyszy wewnątrz szlochanie; nie trącając klamek, Ostróżnie dziurką klucza zagląda przez zamek. Widzi rzecz dziwną! Sędzia i Robak na ziemi Klęczeli objąwszy się i łzami rzewnemi Płakali, Robak ręce Sędziego całował, Sędzia Księdza za szyję płacząc obejmował; Wreszcie po ćwierćgodzinnem przerwaniu rozmowy Robak po cichu tymi odezwał się słowy:
"Bracie; Bóg wie, żem dotąd tajemnic dochował, Którem z żalu za grzechy w spowiedzi ślubował; Że Bogu i Ojczyźnie poświęcony cały, Nie służąc pysze, ziemskiej nie szukając chwały, Żyłem dotąd i chciałem umrzeć bernardynem, Nie wydając nazwiska nie tylko przed gminem, Ale nawet przed tobą i przed własnym synem! Wszakże ksiądz prowincyjał dał mi pozwolenie In articulo mortis zrobić objawienie. Kto wie, czy wrócę żywy! Kto wie, co się stanie W Dobrzynie! Bracie! wielkie, wielkie zamieszanie! Francuz jeszcze daleko; nim przeminie zima, Trzeba czekać, a szlachta pono nie dotrzyma. Możem zanadto czynnie z powstaniem się krzątał! Pono źle zrozumieli! Klucznik wszystko splątał!
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
